Grijze muis!

Een grijze muis is een lollig beest!

De dag was aangebroken, een dag in stilte in een bos. Ik had er zin in! Mijn intentie, of was het toch een verwachting, was om mijn droom te vinden. Om de natuur haar werk te laten doen.

Vooraf had ik, nieuwsgierig als ik ben, al een paar ervaringsverhalen gelezen. En daardoor had ik stiekeme hoop op een enorm inzicht, miljoenenidee, of toch in ieder geval één helder moment. Deze ene dag zou zomaar mijn leven kunnen veranderen!

Dus, daar zat ik, op mijn ruime kleed. Te wachten.. Nee, sprak ik mezelf toe. Géén verwachtingen, laat de natuur nou haar gang gaan. Dus ik bleef zitten en keek naar de natuur, en geheel buiten de afspraken om wachtte ik toch (het zou écht komen, dat moment, heb geduld!)

Oké, er komt niets, dan maar slapen.

Weer wachten.

Weer slapen.

Weer wachten. “Oké Boom (Ga ik nu echt tegen een boom praten? Nog maar een paar uur in het bos en ik word al een idioot.. Straks ga ik m nog knuffelen ook.), Help me. Geef me een teken. Nee, geen teek. Een teken!”

En dan! Een muis! Hij ploetert wat in de grond, gaat weer verder, ploetert weer wat, en gaat weer verder, hij gaat zo een paar keer door. Ik vermaak me met het schouwspel.

Maar. Is dit mijn teken? Anderen krijgen herten, paarden, roofvogels! En ik moet het doen met een muis? Jaja. Dat is vast een vergissing van de natuur.

Ik wacht voor de zekerheid toch maar even verder.

Weer slapen.

Wakker worden. En dan is het tijd om te gaan. Doei boom. Toch bedankt.

Ik evalueer me een slag in de rondte. Wat een saaie dag, niks meegemaakt, te weinig bewogen, weinig geleerd. Gelukkig is de terugreis wel gezellig, en lekker!

Maar een dag later.. Een muis! Het was een grijze! Net als ik vaak te horen heb gekregen! En waar ik altijd zo boos om word. Ik. Ben. Geen. Grijze. Muis. Grijze muizen zijn stom!

Nee! Deze grijze muis was leuk! En ploeterde wat, en ging weer verder. En ploeterde nog wat, en ging weer verder! Net als ik mijn hele werkende leven al doe! En ik vermaakte me met het schouwspel! Ik heb erom gelachen zelfs!

Grijze muizen zijn gewoon hartstikke lollig!

Go out and play!

Laatst vond mijn oom een vakantieherinnering van mijn opa. Heel bijzonder om te lezen hoe hij met mijn oma voor het eerst op vakantie was. Het was een jaar na de oorlog.

Naast de prachtige taal over alles wat ze meemaakten en ze zagen onderweg: “We zagen al handig dingen die je hier niet zoo veel zien. Bijvoorbeeld rooie koeien die je bij ons ook wel ziet, maar toch schoon”, was er een ander ding dat mij verwonderde bij het lezen van het verslag.

Mijn opa en oma gingen, samen met hun gezelschap, twee keer naar een speeltuin. Om te spelen! Als ze de gelegenheid kregen tenminste, want: “alles was bezet behalve een rolton“.

En toen vroeg ik me af, wanneer zijn wij gestopt met spelen?

Als ik nu in een speeltuin ben, zie ik daar vooral spelende kinderen. De volwassenen die er zijn, duwen hooguit een schommel, of zitten op een bankje. Met een spelletje wordfeud (ja, er zijn nog steeds mensen die dat doen) dat dan weer wel. En dat zijn dan natuurlijk nog wel de volwassenen met een “excuus”kind, want dan mag dat. Volwassenen zonder kind in een speeltuin, is tegenwoordig vragen om problemen. Welke volwassene komt er immers nu in zijn of haar eentje om te spelen in de speeltuin?

En dat is toch zonde! Als kind kon je je uren vermaken in de speeltuin, maar tegenwoordig is het enige wat je af en toe nog speelt een spelletje, en die nog het liefst digitaal.

Als iedereen wat vaker zou spelen, al dan niet in de speeltuin, wordt het leven vanzelf een stuk leuker. Schommelen en er dan zo ver mogelijk afspringen, met je buurman op de wip (als het een leuk exemplaar is, kan je legaal met je buurman wippen, hoe mooi is dat!) en het beste verstopplekje van de buurt vinden, voel de spanning!

Soms zie je bij volwassenen (vooral mannen moet ik zeggen) nog wel dat kind terug wat er vroeger in zat. Zo zag ik laatst een dorpsgenoot heel hard op zijn eigen tractor voorbij scheuren (het was rustig op de weg, alle officiële kinderen lagen al lang op bed). Net als hij vroeger op zijn traptractor deed, nu alleen iets groter. Ondanks dat hij behoorlijk hard ging, zag ik hem glunderen.

Het zou toch mooi zijn als iedereen weer zijn of haar spelende, nieuwsgierige kind toelaat? Dat als je naast iemand in de trein zit, je nieuwsgierig vraagt waar hij heen gaat. En daarna loop je naar het volgende bankje om een praatje te maken en dan nog een bankje verder en nog een bankje verder.

In de trein zie ik nog wel meer mogelijkheden tot spelen. Het spelletje “hints”, met alle passagiers in de coupé. Of “geef de zin door”, net zo lang tot hij bij de conducteur is. Dan kan hij of zij de zin omroepen in de trein en mag iedereen bedenken of het nog klopt met de allereerste zin.

En je werk wordt vanzelf nog leuker als je er huppelend naar toe gaat (oké, of naar huis als je dat stiekem liever doet), als je je collega eruit rent om het eerste bij de koffieautomaat te zijn. En als het knikkertijd (een wonderlijk verschijnsel) is, ga je in plaats van wandelen, knikkeren met collega’s. Kun je daarna al je verdiende bonken op je bureau stallen en de blits maken!

Daarom stel ik voor: Kies een spel dat je vroeger zo graag deed, maar nu nooit meer doet. Omdat je er te oud voor bent, je bang bent voor kinderachtig uitgemaakt te worden, omdat je niet durft of wat voor flauwekul reden je er ook aan hebt gegeven.

Speel en geniet!

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑